• Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

     Musical „Nie ma Solidarności bez miłości!” w Teatrze Palladium

         Długo trwały przygotowania i próby do musicalu „Nie ma solidarności bez miłości!” w reżyserii Macieja Wojtyszki i jego syna Adama Wojtyszki. 19 stycznia br. odbyła się próba dla mediów, a dwa dni później premiera tego międzypokoleniowego przedstawienia. To widowisko muzyczne opowiada o  miłości dwojga młodych ludzi: Marty i Janka na tle wydarzeń 1980 r.



         Autorem scenariusza i tekstów piosenek jest Andrzej Ozga, muzykę skomponował  Krzesimir Dębski, a choreografię stworzył Agustin Egurrola. Producentami musicalu są Jerzy Gudejko i Piotr Pręgowski. Na scenie występuje ok. trzydziestu artystów, wśród nich sławni i cieszący się uznaniem m.in.: Katarzyna Groniec, Cezary Żak, Tomasz Stockinger, Piotr Pręgowki, Natalia Rybicka, Robert Kowalski, Olga Szomańska, jak i młodzi, debiutujący na scenie aktorzy i wokaliści wyłonieni podczas castingu. W roli Janka występują zamiennie: Wojciech Michalak i Kamil Dominiak, a w roli Marty ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    "SHOW MUST GO ON"

    Koncepcja i reżyseria: Jérôme Bel
    Asystenci choreografa: Dina ed Dik, Peter Vandenbempt, Maria Stokłosa
    Muzyka: Leonard Bernstein, David Bowie, Nick Cave, Norman Gimbel and Charles Fox, J. Horner, W.Jennings, Mark Knopfler, John Lennon and Paul Mac Cartney, Louiguy, Galt Mac Dermott, George Michael, Erick "More" Morillo and M. Quashie, Edith Piaf, The Police et Hugh Padgham, Queen, Lionel Richie, A.Romero Monge and R. Ruiz, Paul Simon.
    Premiera: Paryż (Francja), 4 stycznia 2001, Théâtre de la Ville
    Dyrekcja techniczna:  Tomasz Opęchowski, Janusz Brodacki
    Produkcja: Fundacja Ciało/Umysł, Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. G. Holoubka
    Menedżer produkcji: Sandro Grando, Agata Życzkowska, Natalia Starowieyska
    Performerzy: Aleksandra Bobkowska, Ewa Federowicz, Magdalena Jędra, Katarzyna Kizior, Anna Natalicz, Cecylia Oryszczyn, Monika Rak, Małgorzata Skoczelas-Raczkowska, Monika Andrzejkiewicz, Karolina Wasilewska, Waldemar Barwiński, Dariusz Bochenek, Patryk Czaplicki, Jakub Dykiert, Cezar Lozano Triana, Eliasz Mróz, Kuba Słomkowski, Krzysztof Szekalski ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

     

    Projekt „dd.mm.rrrr” jest dla mnie próbą odnalezienia „czystego tańca.” - powiedziała Ilona Trybuła o swoim najnowszym projekcie podczas rozmowy z widzami w trakcie Warszawskiej Nocy Tańca. Jednym z wyznaczników owego czystego tańca jest jego pozycja: poza dyskursem. Ale czy jakakolwiek sztuka może istnieć poza dyskursem? Czy taniec ze względu na jego cielesną naturę może być bezkontekstowy i niedyskutowalny? I poza jakim dyskursem, pytam wreszcie?

    Przecież dyskurs (łac. dis-cursus), jak mówi Roland Barthes, to bieganie tu i tam, to odejścia i powroty (Fragmenty dyskursu miłosnego, 2011, s. 7). A zatem taniec jest sam w sobie rodzajem dyskursu, co zresztą widzimy doskonale w najciekawszej propozycji Warszawskiej Nocy Tańca, czyli flitter, flutter, glitter, glutter or the any combination of the four (lub jakakolwiek kombinacja czterech powyższych) które przyjechało do Teatru Studio z Berlina.

    Warszawska Noc Tańca postawiła przed uczestnikami kilka ważnych pytań. I nie chodzi bynajmniej o zaznaczenie ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

     

    „Weźmy dowolną pustą przestrzeń i nazwijmy ją „nagą sceną". Niechaj w tej przestrzeni porusza się człowiek, i niechaj obserwuje go inny człowiek. I to już wszystko, czego trzeba, by spełnił się akt teatru."

                                                                                              Pusta przestrzeń, Peter Brook, 1963

     

    Słowa Brook'a znakomicie oddają to, czego doświadczyli widzowie Warszawskiej Sceny Tańca 8 grudnia w Laboratorium Centrum Sztuki Współczesnej. Performmance taneczny znakomitego artysty Rafała Dziemidoka do choreografi Daniela AlmgrenRecén'a wpasować da się raczej w zakres doświadczenia wizualnego i emocjonalnego, niż w standardowy model komunikacji teatralnej. Gdy mamy do czynienia z mocno zindywidualizowaną, minimalistyczną i nienarracyjną formą taneczną, to odbiorca miast rozumieć powinien być i odczuwać. Performance Dance (Rafał) zmuszał do uczestnictwa - hipnotyzował i przymuszał do pierwotnego głębokiego zaangażowania.

    Oglądamy tancerza, który zmienia się w miarę upływu tańca. Jego ciało męczy się, ruch z ekstremalnie intensywnego przeradza się w powolny niemal liryczny, by później znów eksplodować z ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    Spektakl „Edukacja Rity” w reżyserii Macieja Wojtyszki oparty na angielskiej sztuce Willy’ego  Russella to historia ambitnej fryzjerki, która jako słuchaczka niedzielnego uniwersytetu spotyka się ze zgorzkniałym, nadużywającym alkoholu doktorem literatury. Jest to lekki komediodramat o spotkaniu dwójki ludzi z różnych światów, które staje się dla nich szansą na odmianę życia. 

    Parę  bohaterów tej sztuki różni niemal wszystko: wykształcenie, status społeczny, podejście do życia. On jest zrezygnowanym, zgorzkniałym, topiącym smutki w alkoholu pracownikiem naukowym, ona ambitną, rozentuzjazmowaną, poszukującą siebie dziewczyną z ubogiej dzielnicy.

    To spotkanie zmienia ich oboje. Przed Ritą otwiera zupełnie nieznany świat nauki, nowe perspektywy, inne spojrzenie na rzeczywistość, natomiast dla dr Franka Bryanta jest to powrót dawno zapomnianego okresu w jego życiu, kiedy jego dziedzina fascynowała go i skłaniała do tworzenia.  

    Sztuka napisana przez Willy’ego  Russella jest uwspółcześnioną wersją  „Pigmaliona” George’a Bernarda Shawa, którą widzowie ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    "Fuera de campo" Teatr Tańca Zawirowania

    Choreografia, światło, opracowanie muzyczne:

    Daniel Abreu            

    Wykonawcy Teatr Tańca Zawirowania: Elwira Piorun, Karolina Kroczak, Bartek Figurski, Szymon Osiński

    Muzyka: Alva Noto, Julien Neto


    "Fuera de campo" znaczy poza zasięgiem. I tak tancerze ukazują sie oczom widza i znikają za kulisami. Tytuł wskazuje, że to co istone, niedostępne jest naszemu wzrokowi a co z tym idzie również wglądowi. I w ogólnym rozrachunku nie da się zaprzeczyć takiemu stwierdzeniu. Wielką stratą i pomyłką byłoby jednak zamykanie oczu - choćby i na chwilę - podczas spektaklu Teatru Tańca Zawirowania.

    Spektakl odbył się 18 października o 19.00 na małej scenie Teatru Studio. Jest wydarzeniem związanym z projektem Warszawska Scena Tańca, którego celem jest propagowanie i wzniecanie dyskusji nad tańcem i jego społecznym i kulturowym statusem oraz rolą. Spektakl jest ascetyczny pod względem scenografii. Industrialna muzyka przeplatana dłuższymi momentami ciszy również do "widowiskowych" nie należy. Jednak ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

     

    "Letter from Lady L"

    Reżyseria i choreografia: Takako Matsuda

    Tekst napisany przez: Takako Matsuda

    Światło: Bartosz Cybowski

    Kostiumy: Tsuneko Toriumi

    Muzyka: Kimmono Pohjonen "Kluster”, Swingle Singers "Etiuda"

    Solowy występ japońskiej tancerki i choreografki opierał się na pomyśle typowym, acz trafnym. Odczytywany tekst listu był ucieleśnieniony poprzez taniec, który stanowił metakomentarz, interpretację dla słowa. Tak jak i poszczególne części listu różniły się między sobą, tak i taniec był bardzo różnorodny. Począwszy od delikatnych, dziewczęcych efemerycznych ruchów, po ekspresyjne, dosadne, kończąc na niepokojącym, histerycznym układzie. Tancerka chciała zawrzeć całość doświadczenia bycia kobietą (a szerzej człowiekiem) w treści spektaklu. Chciała ujawnić, że pod zasłoną ugłaskanego superego zawsze kryje się coś agresywnego, nieujarzmiony popęd. „Czy naprawdę chcesz wiedzieć kim jestem?” - mówi Lady L. W swoim liście, a słowa powtarzane przez Matsudę rozlewają się echem po sali.

    Spektakl dobry, nie można Takudo Matsudzie odmówić perfekcjonizmu i precyzji w ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

         13 października ruszył projekt "Warszawska Scena Tańca", który składać się będzie z cyklu dyskusji, warsztatów i spektakli. Inicjatywa stawia sobie za cel otwarcie dyskusji o kulturotwórczej roli tańca w przestrzeni miejskiej. Warto śledzić harmonogram wydarzeń bo "Warszawska Scena Tańca" będzie nam towarzyszyć przez następne trzy lata. Organizatorem projektu jest Fundacja Ciało/Umysł.


    13 października odbył się spektakl "Folk? A ja się nie zgadzam". Za choreografię odpowiedzialna jest Edyta Kozak, reżyserią zajął się Roland Rowiński. W spektaklu występują: Izabela Szostak, Tarol Tymiński, Rafał Dziemidok oraz Takako Matsuda.



     

    Spektakl obiera sobie trudny i jednocześnie fascynujący temat: stawia pytanie czy i jak folklor może być obecny we współczesności, w sztuce, w tańcu. Czego może nauczyć nas nasza rodzima ludowość, ta znana każdemu i stanowiąca obiekt kpin przaśność i tradycyjność.

    W dużej mierze składający się z indywidualnych etiud tanecznych spektakl, stanowi próbę odpowiedzi na te pytania. Reinterpretuje i ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    „Głuchoniemoc”:  monodram, który robi wrażenie

    Występuje: Zuzanna Fijewska

    Scenariusz i reżyseria: Natalia Fijewska-Zdanowska


          „Głuchoniemoc” to wzruszająca historia nastolatki, która podczas pielgrzymki do Częstochowy zachodzi w ciąże z nowo poznanym chłopakiem. Akcja spektaklu rozgrywa się w szpitalnej poczekalni, gdzie widzowie stają się powiernikami zwierzeń bohaterki. Dramaturgii dodaje fakt, iż jest to historia oparta na autentycznym wydarzeniu.

          Nastolatka w niezwykły sposób stara się przedstawić nam jak doszło do zaistniałej sytuacji, z pozorną śmiałością opowiada o intymnych fragmentach swojego życia.  Dziewczyna jest zdenerwowana, w najmniej spodziewanych momentach wybucha niekontrolowanym śmiechem, jej nerwowe tiki oraz jąkanie pokazują ogromne znerwicowanie. Od świetnie grającej aktorki bije ból i samotność, jej postawa jest wołaniem o pomoc.



          

    Siostry Fijewskie pokazały, jak brak akceptacji i ogromna potrzeba miłości u młodego człowieka mogą doprowadzić do jego jeszcze większej wewnętrznej dezintegracji, „rozdźwięku z samym sobą”, zagubienia w otaczającym świecie. Udało im się w prosty, aczkolwiek dosadny spos ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

         „Co kobieta po wielu dietach powiedzieć ma…?”  – tego między innymi można się było dowiedzieć 1 października w Teatrze Palladium na premierze sztuki Jana Jakuba Należytego pt.


         „Dieta Cud. Komedia odchudzająca” 

      

    „Dieta Cud” jest satyrą na współczesne czasy obfitujące w rozmaite programy telewizyjne typu reality show. Akcja komedii rozgrywa się w domu Slim Brothera. Po prawie dziesięciu tygodniach w programie pozostają trzy finalistki: Lidka, Maria – Pani Doktor i Jadwiga – Pani Colombo. Wszystkie uczestniczki walczyły z nadwagą. Wygra ta, która straci najwięcej zbędnych kilogramów. Pozostały im dwa ostatnie dni do finału, którrego emisja odbędzie się na żywo. Kobiety zżyły się już ze sobą, ale rywalizacja o nagrodę główną – duże pieniądze i podróż do jednego z krajów latynoamerykańskich, a w perspektywie dostatnie życie, skłania je do prawienia sobie drobnych złośliwości i stosowania nieuczciwych chwytów wobec rywalek. To wszystko odbywa się w atmosferze podenerwowania, bo gł ...

    czytaj więcej


<< 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 >>




redakcja / kontakt | reklama | linki | regulamin i polityka prywatności| korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies
--