• Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    Dosyć młoda (powstała w 2008 roku), aczkolwiek aktywnie działająca orkiestra Sinfonia Iuventus dała bardzo dobry koncert pod batutą znakomitego dyrygenta Jerzego Maksymiuka. Do orkiestry Iuventus należą najzdolniejsi polscy muzycy.  Wydarzenie stało się ciekawym nie tylko za sprawą samego mistrza, lecz także zaproszonych na występ gości. Maksymiuk, jako propagator muzyki współczesnej, wykorzystał w programie tuż obok klasyki w postaci Bacha i Debussy’ego polskich współczesnych kompozytorów – Joannę Wnuk – Nazarowę oraz Piotra Mossa. Obecnych na Sali kompozytorów ewidentnie cieszył fakt wykonania ich utworów. Nie jest przecież żadną tajemnicą, iż prócz skrajnych melomanów poziom wiedzy o współczesnej muzyce podlegającej nurtom klasycznym jest znikomy. Czy masy dowiedziałyby się o istnieniu wyżej wymienionych twórców, gdyby nie Maksymiuk? Pytanie otwarte.

    W utworze Mossa wzięła udział słynna altowiolistka Jadwiga Rappe. Autor wykorzystał do swej trudnej partytury cykl pieśni amerykańskiego poety ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    SUKIENKA Z DZIURKĄ  Grupy Teraz Poliż w Teatrze Studio

         W ramach cyklu promującego niezależną twórczość teatralną „Studio Off” miał miejsce pokaz spektaklu „Sukienka z dziurką” . Został on przygotowany przez Grupę Artystyczną Teraz Poliż.

    Grupa Teraz Poliż jest stowarzyszeniem założonym przez same kobiety i działającym dla kobiet. Ich działania artystyczne dotykają problemu rozwoju i samego „bycia” kobiet we współczesnym świecie, a ściślej mówiąc - Polsce.

    Przeglądarka może nie wspierać wyświetlania tego obrazu.      Projekt nie zawiódł, patronowany przez Centrum Praw Kobiet dostał gromkie brawa. „Sukienka z dziurką” traktuje o kobietach uprawiających najstarszy zawód świata. Czy współczesny świat oferuje nam inne rozumienie prostytucji niż świat wczorajszy? I w końcu jeśli nie, to dlaczego w dobie tak wielkiego rozwoju i walki o wyzwolenie kobiet seksualność nadal traktowana jest przedmiotowo.


           

    Gdzie kończy się a gdzie zaczyna „miłość za pieniądze”? Jak radzą sobie współczesne związki? Na czym opierają się relacje dzisiejszych kochanków? Czy w zwykłych związkach ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    Kosmiczna wizja „Trojan” Berlioza w Teatrze Wielkim Operze Narodowej

          Opera Hectora Berlioza pt. „Trojanie”  w reżyserii Carlusa Padrissy i pod batutą Valerego Gergieva wystawiona została po raz pierwszy na scenie Opery Narodowej w Warszawie 11.01.2011 r. Jest to niezwykłe widowisko artystyczne, którego aranżacja, stylistyka i scenografia kojarzą się z klimatem filmów science fiction. Operze towarzyszą elementy filmu i efekty specjalne.

         W rolach głównych wystepują: Sergey Semishkur jako Eneasz, Alexander Gergalov – Korebus, Robert Gierlach – Pantus, Rafał Siwek – Narbal, David Sotgiu – Iopas, Katarzyna Trylnik – Askaniusz, Sylvie Brunet – Kasandra, Anna Lubańska – Dydona, Margarita Mamsirova – Anna, Mateusz Zajdel – Hylas, Jacek Janiszewski – Priam, Mieczysław Milun – Grecki wódz, Piotr Wołosz – Cień Hektora, Krzysztof Szmyt –Helenus, Jacek Kostoń – I żołnierz trojański, Michał Piskor – II żołnierz trojański, Przemysław Firek – Bóg Merkury, Robert Dymowski – Kapłan Plutona, Kamila Kułakowska – Poliksena i Małgorzata Godlewska jako Hekuba.



          

    Opera składa się z pięciu aktów. Jest ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet


    Szewcy, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Teatr Polski 15.12 2010

    Stanisław Ignacy Witkiewicz - enfant terrible międzywojnia,
    transcendentalny i metafizyczny twórca oraz chodzące katharsis
    polskości - tak w skrócie można byłoby napisać na grobie tegoż człowieka. I chyba słusznie, że jego twórczość nie daje o sobie zapomnieć następnym pokoleniom. Mądrości płynące z ironicznych a często krytycznych wobec naszych wad dzieł, są nad wyraz aktualne. I nie da się przejść obojętnie wobec jego całego dorobku literackiego (pomijam celowo inne dziedziny artystycznego wyrazu). Jednym z ostatnich dzieł Witkacego byli "Szewcy".Ten dramat, trochę zohydzony faktem, iż wpisano go do rejestru lektur szkolnych ( Witkacy w grobie się przewraca) i tym samym narzucono interpretację dzieła, jest uznawany za jeden z lepszych w historii polskiej literatury. Dramat ten  rozlicza  nasze narodowe słabostki, wrzucając je w wir międzywojennych wydarzeń politycznych. Jego istotą jest pokazanie następstw rewolucji i zmian zachodzących ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    „Linia powrotu”  w praskim Studium Teatru

    „Linia powrotu” w reżyserii  Piotra Borowskiego to historia mężczyzny, który lata sielskiej młodości ma już za sobą. Znajduje się w takim momencie swojego życia, że nie potrafi iść dalej. Gorzej, nie potrafi nawet powiedzieć, w którą stronę chce się zwrócić.

    Dopełnieniem jego życiowego marazmu jest śmierć matki. I od tego faktu zaczyna list do przyjaciela, który staje się pretekstem do przeprowadzenia autopsychoanalizy. Mężczyzna powraca do czasów dzieciństwa i wczesnej młodości, wspomina stosunki z ojcem i siostrami, o których ciężko powiedzieć, że były choćby poprawne. Wśród wspomnień wymienia zabawy na ruinach warszawskiego getta, bójki z ojcem pracującym z Urzędem Bezpieczeństwa. Opowiada o swoich dwóch skrajnie różnych siostrach, jednej dobrej i wrażliwej i drugiej interesownej i nastawionej na zysk. Kłótnie, brak zrozumienia, brak roli matki, której śmierć rozpoczyna przecież akcje, tak w skrócie ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    Mozart ciągle żywy

    W Teatrze Wielkim Operze Narodowej od 10.12 na scenie można podziwiać operowy szlagier Amadeusza Mozarta – „Wesele Figara”.

    „Wesele Figara” trzeba zobaczyć z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że jest to świetne widowisko. Po drugie aby nie znać opery granej od 1 maja 1786 roku nieustannie na całym świecie, trzeba wykazać się wyjątkową ignorancją.

    Jeśli jednak znajomość podstawowych dzieł kultury europejskiej nie jest argumentem wystarczająco przekonującym, to operę polecić trzeba ze względów estetycznych i, o dziwo, fabularnych.

    Okazuje się, że dzieło liczące przeszło dwieście lat ma lepiej przeprowadzoną akcje niż niejedna współczesna komedia romantyczna. Niespodziewane wydarzenia, problemy jakie napotykają bohaterowie nim uda im się dotrwać do szczęśliwego rozwiązania intrygi, naprawdę zaskakują. I choć może wydać się to dziwne również humor opery nie traci na aktualności. Dowcip, zupełnie inny niż ten, do którego przyzwyczaiła nas współczesna kultura masowa, jest odmienny ale ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

     Eksperymentalny  Anty - Edyp Michała Zadary i Barbary Wysockiej  w Teatrze Polskim


    Performance na pograniczu sztuki, filozofii i medycyny.

    Przedsięwzięcie  Michała Zadary i Barbary Wysockiej ukazuje nowy wymiar teatru, w który ingeruje muzyka i ...  sprzęt medyczny.

    Zapisy z aparatury do USG widoczne na wielkich ekranach z trzech stron robią imponujące wrażenie wnikania w głąb materii nowego życia. Na ekranie  widoczny jest płód - aktorka  w zaawansowanej ciąży gra na scenie.

    Zadara i Wysocka prowadzą widza w podróż do źródeł kultury( Edyp Sofoklesa, inspiracje dziełami Freuda i Deleuze'a czy Guattari'ego) ale także i do źródeł życia - tego pojmowanego w swej najczystszej biologicznej formie. 

    Niesamowite przeżycie, któremu uczestniczą  dźwięki muzyki na żywo: Leszek Lorent, Michał Górczyński  i Jacek Budyń Szymkiewicz akompaniują do recytacji Wysockiej przez cały spektakl. 

    Całość jest odważną próbą  połączenia technik teatralnych i muzycznych z niesamowitymi również  estetycznie ( a nie tylko ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    Liryczny obraz Japonii po wojnie, ukazany w Tokijskiej Opowieści, urzeka widza nawet 57 lat po premierze. Należący do czołówki arcydzieł światowych film Yasujiro Ozu w wolnym,leniwym tempie opowiada historię pary Japończyków, którzy odwiedzają swoje dorosłe dzieci w Tokio. Długa podróż z prowincji może być ostatnią okazją do spotkania całej rodziny.Dzieci traktują rodziców z należnym im szacunkiem, lecz tak naprawdę czekają na ich jak najszybszy wyjazd.


    Fabularnie film nie zawiera niespodziewanych zwrotów akcji czy wyraźnego punktu kulminacyjnego. Emocje i uczucia zawarte są w dialogach, które w prostej formie przekazują bardzo mądrą filozofię przemijania.
    Melancholijny obraz Ozu jest gorzkim przedstawieniem smutnego czasu rozliczenia się z dotychczasowym życiem, podsumowaniem swych osiągnięć, dokonania bilansu zysków i strat. Jest zapisem pożegnania z ziemską bytnością.
    Intymna atmosfera filmu podkreślona jest przez statyczne zdjęcia, dużo ujęć krajobrazu oraz  wnętrz z perspektywy człowieka siedzącego na ziemi.

    Film ten ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    "Stephanie Moles dziś rano zabiła swojego męża, a potem odpiłowała mu prawą dłoń"

    Interesujący monodram pod tym tytułem zagości na deskach Laboratorium Dramatu Tadeusza Słobodzianka.

          Utrzymana w konwencji czarnej komedii sztuka, jest płynnym zapisem paru godzinym po zabójstwie tytułowego męża. Stephanie Moles - żona i zabójczyni, od pierwszych chwil nie  ukrywa swego czynu, a wręcz przeciwnie jest z niego w przekomiczny sposób dumna.

          Cały monodram powstał na bazie bardzo zgrabnego tekstu Maliny Prześlugi. Poczucie humoru głównej bohaterki czyni z całości coś mniej przewidywalnego od relacji po zabójstwie. Reżyser Kuba Kowalski obronił się przed banalnością tematu idąc w stronę inteligentnego kiczu.

          Stephanie wygląda jak typowa pani domu Ameryki lat 60'tych, landrynkowa kura domowa. W pierwszych scenach zachowuje się faktycznie jak ucieleśnienie stereotypu żony pogodnej, uśmiechniętej i różowej. Jednak potem staje się zupełnie inna -  zaskakuje zgrabnością z jaką wydostaje się ze swojego dotychczasowego kokonu kobiety grzecznej ...

    czytaj więcej

  • Cena:  darmowa
    Kolportaż:  internet

    Powrót  „Jaskiniowca” w Teatrze Sabat

         Spektakl „Jaskiniowiec” w reżyserii Dainiusa Kazlauskasa po prawie rocznej przerwie został wystawiony ponownie, tym razem na scenie Teatru Sabat Małgorzaty Potockiej. W roli głównej występuje Łukasz Lewandowski. Autorką scenografii jest Indrė Pačėsaitė, a oprawy muzycznej przedstawienia Ignas Juzokas.

         „Jaskiniowiec” powstał na podstawie sztuki "Defending the Caveman" Roba Beckera. Odniosła ona wielki sukces, początkowo na scenach teatrów Ameryki, a potem na całym świecie. Od premiery spektaklu w Helen Hayes Theater na Broadwayu w 1995 roku sprzedano ponad 9 mln biletów.


         „Jaskiniowiec”  Dainiusa Kazlauskasa jest interpretacją tekstu sztuki Beckera. Sam reżyser występował w niej na Litwie także jako aktor. Później skupił się wyłącznie na reżyserii. W polskiej wersji główną rolę powierzył Łukaszowi Lewandowskiemu, aktorowi teatralnemu, filmowemu, dubbingowemu, serialowemu czyli jednym słowem wszechstronnemu. Sztuka osadzona jest w naszych rodzimych realiach, chociaż rozróżnienie na „kobiety” i „dupków” wydawać się może na ...

    czytaj więcej


<< 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 >>




redakcja / kontakt | reklama | linki | regulamin i polityka prywatności| korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies
--