„Nauczycielka muzyki” Janice Y. K. Lee – o miłości i wojnie w Hongkongu

„Nauczycielka muzyki” ("The Piano Teacher"), Janice Y. K. Lee, tłumaczenie Zofia Uhrynowska-Hanasz, Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz, Warszawa 2010 r., 416 stron

     „Nauczycielka muzyki” jest udanym debiutem literackim Janice Y. K. Lee, koreańskiej pisarki, absolwentki Uniwersytetu Harvarda, urodzonej i mieszkającej obecnie w Hongkongu.

     Właśnie tam umieściła akcję swej książki, która toczy się w latach 1941-42 i 1952-53. Jest to opowieść o nieszczęśliwej miłości, zdradzie i wojnie. Głównymi dwoma wątkami, które przeplatają się w powieści są dwie historie miłosne, które łączy postać Willa Truesdale’a i zapach jaśminu. Pierwszą miłością Brytyjczyka jest Trudy Liang, „egzotyczny skorpion”, Euroazjatka, pół-Portugalka, pół-Chinka, przedstawicielka miejscowej elity, córka chińskiego biznesmena, z którą Will związany był w latach II wojny światowej i tuż przed nią. Drugą kobietą, z którą zaczął się spotykać po latach jest Claire Pendleton ...

Mała Angielka w Paryżu. Zakochana. I w tarapatach jest książką zaskakującą. Mowa tu nie tyle o wstrząsach intelektualnych lecz raczej o zdumieniu nad słusznością diagnoz stawianych przez autorkę, która swoją drogą jest również bohaterką książki.

      Petite Anglaise jest pseudonimem blogerki mieszkającej w Paryżu. Sympatyczna Catherine jest matką malutkiej córeczki – zwanej Kijanką oraz partnerką rodotiwtego Francuza, określanego z kolei przydomkiem Pan Żabojad. Z właściwym sobie poczuciem humoru i przekąsem Mała Angielka opisuje codzienność i rozliczne perturbacje przytrafiające się cudzoziemce w Paryżu – mieście kontrastów. Historia opowiedziana jest barwnym, lekkim językiem. Catherine wzbudza zaufanie a jej emocje i lęki są bliskie współczesnym czytelnikom. Gdzie tkwi fenomen tej, zdawać by się mogło, banalnej fabuły zarysowanej w przestrzeni opisywanej już od wieków piórami rozlicznych pisarzy?

         Otóż, odpowiedz na to pytanie nie może być jednoznaczna. Z perspektywy autorki niniejszej recenzji najciekawszym ...

„Pewnego lata” na Przeglądzie Nowego Kina Francuskiego

     W piątek (9 kwietnia br.) w ramach Przeglądu Nowego Kina Francuskiego w Kinie Muranów odbyła się projekcja filmu pt. „Pewnego lata” w reżyserii Oliviera Assayas

„Pewnego lata” (L’heure d’été)

Scenariusz i reżyseria: Olivier Assayas

Obsada: Juliette Binoche (Adrienne), Charles Berling (Frédéric), Jérémie Renier (Jérémie), Edit Scob (Hélène) i in.

Kraj i rok produkcji: Francja 2008

     „Pewnego lata” to film, który można określić jako dramat obyczajowy. Jego akcja toczy się we Francji, w 2007 r. Rozpoczyna się od uroczystości rodzinnej, 75–tych urodzin Hélène. Pewnego dnia latem przyjeżdżają na nią jej dzieci: Adrienne, Frédéric i Jérémie wraz ze swoimi rodzinami. Widzimy sielską atmosferę starego, francuskiego domu i ogrodu. Jest to wyjątkowe miejsce. Przed laty żył w nim i tworzył wuj Hélène, słynny malarz Paul ...

Co Bóg ma wspólnego z seksem?

      Nie ukrywam, że sięgnęłam po książkę: Teologia ciała dla początkujących, bo najpierw zaintrygował mnie jej tytuł. A potem może jeszcze bardziej pytania, które znalazłam w notce od wydawcy: „Co Bóg ma wspólnego z seksem? W jaki sposób przeżywanie własnej seksualności wpływa na poczucie sensu życia? Dlaczego seks bez Boga to nie to, o co tak naprawdę nam chodzi?”

Czy znalazłam odpowiedzi na te pytania? Znalazłam chyba coś więcej: treści, które dają możliwości do różnych interesujących przemyśleń i do zadawania sobie następnych ważnych pytań.

Autor: Christopher West ( mieszkający z żoną Wendy i pięciorgiem dzieci w Pensylwanii) zainspirowany tekstami Jana Pawła II w sposób ciekawy podejmuje te niełatwe tematy, zręcznie używając wielu porównań. Nie wchodzi przy tym na koturny i nie używa języka hagiograficznego, choć pisze zupełnie serio, ale również z poczuciem humoru.

Tytuły pojedynczych ...

Szyfr Blackstone’a jest powieścią zaskakującą. Z pozoru błaha historia pięknej nauczycielki Mary Finch, wplątanej w szereg niewyjaśnionych zdarzeń, potrafi niesłychanie wciągnąć, dostarcza ponadto wysokiej klasy rozrywki i szczerze ekscytuje.

 Książka ta stanowi literacką kombinacje Targowiska próżności Thackeraya, twórczości Agaty Christie i elementów rodem z dumasowskiej powieści o trzech muszkieterach.

Czytelnik zostaje wciągnięty w wir zdarzeń, wraz z Mary Finch analizuje i odkrywa kolejne poziomy intrygi, aby wreszcie ujawnić zaskakujące fakty. Szpiegowska intryga splata się z żywym obrazem XVII wiecznej Anglii i wątkiem miłosnym. Nie wiadomo kto może okazać się przyjacielem, a kto wrogiem. Mnogość elementów zawartych w tej książce sprawia, że jest ona niczym kufer pełen skarbów – każdy może odnaleźć coś dla siebie.

Książka napisana jest z wdziękiem, narracja nie pozwala nam pozostać obojętnym na urok Mary Finch. Jej dociekliwy charakter zjednuje sobie przychylność czytelnika. Szyfr Blackstone ...

Zaginiony symbol

       Masoneria to organizacja rozgrzewająca społeczną wyobraźnię do granic możliwości. Dla jednych: symbol spisku, którego potężne macki zagrażają stabilności świata, tudzież znakomita karta przetargowa w politycznych przepychankach: oskarżenie oponenta o przynależność, przez lata stanowiło skuteczny sposób zdyskredytowania go w oczach wyborców.

Ale są i tacy, dla których masoni to Prometeusze ludzkości, niosący postęp w imię ideału braterstwa.

      Jeżeli Dan Brown ma coś wspolnego z masoneria, to jest to powodowanie wrzenia w kotle opinii społecznej. Nie ma chyba człowieka, który nie miałby własnego poglądu na temat jego osoby. Własnej, nie musi koniecznie oznaczać wyrobionej na podstawie bezpośredniego kontaktu z jego twórczością.

Są tacy, którzy obwołują Browna szarlatanem, usilnie starając się zdyskredytować przekazywane przezeń treści. Dotyczy to głównie faktów historycznych, którymi tomiszcza Browna są bogato inkrustowane. I pewnie nieco słuszności leży po stronie tych oburzonych.

      Bo Dan Brown jest jak Wikipedia ...

                Zrozumienie czytanej książki wymaga znajomości języka, którym posługiwał się piszący ją autor. Dlaczego więc powszechnym jest przekonanie o braku konieczności władania językiem filmu, podczas oglądania obrazu wyświetlanego na kinowym ekranie?

Sądzę, że przynajmniej elementarna jego znajomość jest koniecznym warunkiem bycia widzem świadomym, a nie – li tylko – zjadaczem popcornu pochłanianego w rytmie kolorowych, migających przed oczami obrazków, okraszonych sączącą się z głośników muzyką.

Idealną bazą dostarczającą takiej wiedzy, jest najnowsza książka wydawnictwa Stentor: Kino bez tajemnic. Stanowi zbiorowe dzieło naukowców z Uniwersytetu Łódzkiego: Eweliny Nurczyńskiej – Fidelskiej, Konrada Klejsa, Tomasza Kłysa i Piotra Sitarskiego. Za pomocą przystępnego języka dostarcza czytelnikowi – widzowi informacji, które czynią zeń odbiorcę pełnoprawnego, postrzegającego kino nie tylko jako sposób na zabicie czasu czy niezobowiązującą rozrywkę, a jako przygodę intelektualną. 

Jak stwierdził dr. Kondar Klejsa podczas spotkania promocyjnego w jednej z sali Kina IMAX (24 ...

"Synem trzech literatur, i to synem wdzięcznym"- tak nazwał Josif Brodski Thomasa Venclova, który od dziecka miał styczność z kulturą litewską, polską i rosyjską. Pisarz i poeta urodził się w 1937 roku w Kłajpedzie, mieście na wybrzeżu bałtyckim, które kojarzone jest z bursztynem. Thomas Venclova studia podjął na Uniwersytecie Wileńskim, którego historia jest zawarta także na kartach książki pt. „Opisać Wilno”. Wydana w 2006 roku książka jest kierowana do szerokiego spektrum czytelników z różnych krajów. Znakomicie tłumaczy ona zjawiska kultury, opowiada anegdoty, a co najważniejsze opisuje ulotną atmosferę historii Wilna, które niegdyś było stolicą wielu narodów i wyznań.

W książce, która przypomina zbiór esejów, dotyczących poszczególnych epok, ukazana jest barwna i dramatyczna historia Wilna. Thomas Venclova zabiera nas na spacer po już nieistniejących lub zniszczonych miejscach i dzieli się z nami wspomnieniami i refleksjami. Anegdotami i legendami osnuwa ...