"bez Ciebie..." taki nosi tytuł najnowszy, ósmy już album Anny Osmakowicz, który ukaże się z początkiem przyszłego roku. Wokalistka wykonuje trudną muzykę dla wytrawnego słuchacza, jakże inną, na co dzień proponowaną nam. Czaruje swoim ciepłym, niskim głosem. Tym razem artystka nagrała płytę z kompozycjami Tadeusza Prejznera, poświęconą jego osobie, wybitnemu pianiście jazzowemu, który odszedł od nas w 2010 roku. W projekcie udział biorą wybitne osobowości polskiej sceny jazzowej, które Prejzner spotkał na swojej drodze artystycznej, jak również mode pokolenie muzyków, które nie zdążyło go poznać. Materiał muzyczny, to utwory napisane na przestrzeni wielu lat, począwszy od lat pięćdziesiątych aż po kompozycje, które powstały na krótko przed śmiercią kompozytora. Album zawiera przekrój jego twórczości od ballad jazzowych przez bluesy, swingi po piosenkę aktorską. Wspaniałe, niebanalne teksty Wisławy Szymborskiej, Zuzanny

Celmer, Wojciecha Młynarskiego, Jerzego Millera czy Jonasza Kofty tworzą z muzyką Prejznera prawdziwe perełki muzyczne. To piękna, nastrojowa płyta, która pozwala oderwać się od otaczającego nas chaosu, wyciszyć i zastanowić nad sensem naszego życia, w którym miłość jest najważniejszą wartością.

piano: Maciej Cugowski, Ryszard Imbor, Włodzimierz Nahorny, Zbigniew Piszczek
saksofon: Lech Szprot
trąbka: Przemysław Kostrzewa
klarnet: Lech Szprot
gitara: Waldemar Lewandowski, Maciej Jankowski
harmonijka: Jacek Karpowicz
gitara basowa: Artur Włodarczyk
kontrabas: Mikołaj Nowicki
perkusja: Sławomir Jankowski, Bartosz Szablowski, Tomasz Szafrański


TADEUSZ  PREJZNER  (1925-2010) – pianista, kompozytor, aranżer, publicysta i pedagog. Urodził się w Radzyniu Podlaskim. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w czasie okupacji, w latach 1945-50 studiował w PWSM w Krakowie w klasie fortepianu Zbigniewa Drzewieckiego. Następnie kontynuował studia (kompozycję) w warszawskiej PWSM u Kazimierza Sikorskiego, które ukończył w 1963 r. W tym samym roku na Konkursie Młodych, zorganizowanym przez ZKP, zdobył II nagrodę za 4 Preludia na orkiestrę kameralną. Równocześnie interesował się muzyką rozrywkową, głównie piosenką i jazzem.

W 1965 r. na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu otrzymał I nagrodę za piosenkę „Światowe życie” do tekstu W. Młynarskiego. Odtąd oba te gatunki muzyczne zajmowały ważne miejsce w twórczości kompozytora, a twórca gromadził coraz liczniejsze nagrody i wyróżnienia.

Jako pianista, już w czasie studiów, grał w duecie z M. Radzikiem oraz zespołem  1000 Taktów Muzyki. W Warszawie, w latach 50-tych komponował m.in. dla kabaretów  Szpak, Dudek, klubu  Stodoła i STS. Wiele przebojów, nie tylko własnych, nagrywał dla Polskiego Radia. Współpracował m.in. z  W. Nahornym, A. Trzaskowskim, T. Stańko, T. Szukalskim, J. Muniakiem, M. Szwarcem, M. Urbaniakiem. Wykonywali jego utwory m.in. U .Dudziak,  V.Villas,  F.Elkana,  I.Santor,  Z.Wodecki,  A.Rosiewicz,  B. Hulewicz .

Pozostała muzyka, której chwile świetności przypadły na lata 50-70-te.

Dzisiaj te „drobiazgi muzyczne” zostały odkryte na nowo przez tych, którzy z Nim pracowali, a także młode pokolenie, które Go nie znało wnosząc  nowe, świeże brzmienie ucząc się przy tym na najlepszych wzorcach sztuki kompozytorskiej.

Te piękne, nastrojowe utwory z niebanalnymi tekstami m.in. Z. Celmer, W. Szymborskiej, W. Młynarskiego, J. Millera, J. Masłowskiego, J. Kofty pozwolą na chwilę refleksji i zadumy.


Kategoria: Recenzje muzyczne | Źródło:  Informacje prasowe | Cena: 
Kolportaż: 




comments powered by Disqus
Tagi dla tej recenzji:



redakcja / kontakt | reklama | linki | regulamin i polityka prywatności| korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies
--