The glass jar next to the glass jar” IZA SZOSTAK //premiera

10.05//Teatr Studio, Mała Scena, Warszawa, godz.19.00

40 min.

 


CHOREOGRAFIA/KONCEPT     IZA SZOSTAK

MUZYKA                               KUBA SŁOMKOWSKI

ŚWIATŁO                              KAROLINA GĘBSKA

SCENOGRAFIA                      KASIA NOCUŃ

LEAFLET PHOTO                    LELONEK/KUCHARSKI

WYSTĘPUJĄ                          MONIKA MORAWSKA (debiut sceniczny)

                                           IZA SZOSTAK


Kolejna premiera w ramach Festiwalu  Warszawska Scena Tańca odbyła się w warszawskim Teatrze Studio. Spektakl pomysłu i choreografii Izy Szostak, absolwentki Szkoły Baletowej w Warszawie oraz Codarts, Rotterdam Dance Academy w Holandii, a także stypendystki Polskiego Ministerstwa Kultury nie przyniósł rozczarowań.


Przemyślana taneczna narracja wykonywana przez Szostak oraz debiutującą Monikę Morawską poza ruchem wykorzystywała także genialną muzykę autorstwa Kuby Słomkowskiego.

Dwa kobiece ciała, jedno nieruchome, drugie wsparte o wózek pełen obijającego się o siebie szkła. Kobieta powolnie pcha wózek a szklanki niepokojąco dudnią, tak jakby za chwilę miały spaść i rozbić się o parkiet. To dziwne poczucie niepokoju towarzyszy widzowi przez cały czas trwania spektaklu.


Poza tematami związanymi z przemijaniem, chorobą, starością na uwagę zasługuje relacja zachodząca pomiędzy tancerkami. Wydają się być matką i córką - co sugerowało by również nagranie odtwarzana podczas spektaklu, będące zapisem rodzinnej rozmowy o oczekiwaniach względem córki i o jej życiu i traumie związanej z utratą partnera. Z drugiej strony młodsza Szostak wydaje się być alterego starszej Morawskiej. Tak jakby obie stanowiły  jedno ciało poddane działaniu czasu.

Ruch tancerek wydaje się być momentami improwizowanym. Histeryczny,szaleńczy nad-ruch króluje na koniec spektaklu. Ciała tancerek niemal rozpadają się w tej nadaktywności.

 



Po przerwie odbył się spektakl Ramony Nagabczyńskiej - "New(Dis)order"



New (Dis)Order

Ramona Nagabczyńska//premiera

10.05//Teatr Studio, Mała Scena, Warszawa, godz. 20.00

40 min.

 

Spektakl teatru tańca.

(…)Rock dance tended to be exuberant and anarchically complex, while theatre dance was often pedestrian and minimal. The familiar joke summarized the situation: in the early 1960s people would go to a dance concert to watch people stand around, and afterwards everyone would go to a party and dance”.

Cynthia J. Novack.  Movement as Culture.

Taniec, czyli kultura alternatywna. Taniec, czyli moda. Taniec, czyli indywidualizm. Taniec, czyli grupa. Taniec, czyli nowa polityka ciała. Taniec, czyli broń. Taniec, czyli ekstaza. Taniec, czyli rytm. Taniec, czyli rytuał. Taniec, czyli nowy porządek. Taniec, czyli nowy chaos.

 

Choreografia i reżyseria: Ramona Nagabczyńska z dużym wkładem twórczym tancerzy.

Światła: Jan Cybis

Muzyka: NEU!, Nisennenmondai, Ścianka, Chinawoman, David Bowie.

Występują: Izabela Chlewińska, Magdalena Jędra, Mariusz Raczyński.

 

Partner: Fundacja Ciało/Umysł, Fundacja Burdąg,  Teatr Tańca Zawirowania

 

Specjalne podziękowania dla: Katarzyny Kizior, Damiana Karasia, Izabeli Szostak, Kuby Słomkowskiego, Moniki Morawskiej, Komuny Warszawy, Fundacji Scena Współczesna, wszystkim z Ciał/Umysł, Guillaume’a Giraudeta, Tomka Bergmana, Weroniki Pelczyńskiej, Karola Tymińskiego, Lukrecji Nagabczyńskiej, Macieja Cieślaka, Eugeniusza Gawina, Jagny Wróblewskiej, Marysi Stokłosy, Stasia Augustina, Jurka Funkiewicza i Karola Grygoruka.

 

Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego”

 

Ramona Nagabczyńska

Polsko-kanadyjska tancerka i choreografka. Ukończyła Ogólnokształcącą Szkołę Baletową w Warszawie, a następnie studiowała taniec współczesny w Hochschule fur Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie nad Menem oraz w The Place w Londynie. Pracowała jako tancerka m. in. dla Polskiego Teatru Tańca, Teatru Tańca Zawirowania, Marysi Stokłosy, Good Girl Killer, Darkin Ensemble, Tom Dale Company, Lucy Guerin i Carrie Cracknell. Obecnie współpracuje z Clod Ensemble (Wielka Brytania), choreografem Davidem Wampachem (Francja) oraz z Kayą Kołodziejczyk. Jest członkiem kolektywu U/LOI, zrzeszającego polskich choreografów i tancerzy głównie pracujących zagranicą. W 2009 stworzyła spektakl „Man’s Best Friend” w ramach programu SOLO PROJEKT Starego Browaru, a w 2010 interdyscyplinarny projekt „Turao/Dziw” współprodukowany przez Ciało/Umysł. 

 



Kategoria: Recenzje spektakli | Źródło:  Redakcja Kulturalnie.waw.pl | Cena:  darmowa
Kolportaż:  internet




comments powered by Disqus



redakcja / kontakt | reklama | linki | regulamin i polityka prywatności| korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies
--