Samotność liczb pierwszych 

Film na podstawie bestsellerowej włoskiej powieści pod tym samym tytułem jest obrazem dwojga młodych ludzi, którzy idą przez życie z bagażem złamanego dzieciństwa. Alice i Mattia główni bohaterowie zostali skrzywdzeni w dziecinstwie. Ona pod presją autorytarnego ojca zmuszana jest do bycia najlepszą, co kończy się pewnego dnia tragicznym wypadkiem w górach, po którym dziewczyna zostaje trwale okaleczona. On od dziecka wychowywany w duchu całkowitej odpowiedzialności za chorą siostrę bliźniaczkę, zostawia ją samą na ławce pewnego dnia, by móc bawić się z rówieśnikami i na chwilę zapomnieć o obowiązku opieki nad siostrą. I jego historia kończy się tragicznie - siostra znika i prawdopodobnie ginie w pobliskiej rzece.

 


Od tego czasu Alice i Mattia są "naznaczeni". Przez całe dzieciństwo i dorosłość znajdują się jakby "obok" reszty społeczeństwa. Nie umieją się zasymilować, przynależeć do jakiejkolwiek grupy. Alice ucieka w anoreksję i każe samą siebie za niedopełnenie obrazu idelanej córki, Mattia zżerany wyrzutami sumienia, okalecza się i wybiera samotną karierę naukową.

Obraz ukazuje ludzi, którzy poprzez brak doświadczenia jakiegokolwiek wsparcia w dzieciństwie, próbuja sami znaleźć ściezkę, którą będą podążać. Ciężar traumy, z którą muszą się zmierzyć sami, czasami doprowadza ich do upadku.

 


Zgodnie z psychoanalityczną koncepcją  sobowtóra, istnieją bratnie dusze. I takimi zdają sie dla siebie być Alice i Mattia. Nie są oni typem romantycznych kochanków, połączonych namiętnością. Tych dwoje zdaje się trzymać razem, bo łączy ich wspólna nieprzepracowana żałoba. Są "zakażeni" smutkiem, apatią, pewna formą "społecznego autyzmu", dlatego oni sami dla siebie stanowią odbicie i tylko oni nawzajem mogą sie zrozumieć.

Metafora liczb pierwszych doskonale oddaje relację bohaterów względem siebie i społeczeństwa.Alice i Mattia okażą się tytułowymi „liczbami pierwszymi", a więc  niepodzielnymi przez żadną inną, w dodatku określanymi jako bliźniacze, czyli oddzielone jedną tylko liczbą (na przykład 11 i 13). 

Film ukazujący pewną prawdę na temat pokolenia trzydziestolatków, przepełnionych samotnością i niezrozumieniem.

 

Tekst: Julia Jeschke

Foto: materiały prasowe


Kategoria: Recenzja filmu | Źródło:  Redakcja Kulturalnie.waw.pl | Cena:  darmowa
Kolportaż:  internet




comments powered by Disqus



redakcja / kontakt | reklama | linki | regulamin i polityka prywatności| korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies
--