O smutnym dzieciństwie - „Dziewczynka z kotem” w kinach


„Dziewczynka z kotem” (Incompresa)

Scenariusz: Asia Argento, Barbara Alberti

Reżyseria: Asia Argento

Muzyka: Asia Argento, Brian Molko

Zdjęcia: Nicola Pecorini

Obsada aktorska: Giulia Salerno (Aria), Charlotte Gainsbourg (Matka), Gabriel Garko (Ojciec), Carolina Poccioni (Lucrezia), Anna Lou Castoldi (Donatina), Max Gazze (Manuel) i inni.

Kraj i rok produkcji: Włochy, Francja 2014

 


     Tytułowa dziewczynka to dziewięcioletnia    Aria, najmłodsza z trzech córek pary artystów – pianistki i aktora, uczennica jednej z rzymskich szkół. Rodzice stale się kłócą, zwracają do siebie w wulgarny sposób i bez szacunku - stają się patologiczną rodziną. Aria i jej siostry są świadkami ich burzliwego rozstania, które ma na nie negatywny wpływ. Dziewczynka jest bardzo wrażliwa, ma dużą wyobraźnie, świetnie pisze wypracowania. Wygrywa nawet konkurs na najlepsze opowiadanie w całym mieście. Smak sukcesu jest krótkotrwały, gdyż rodzice nie biorą udziału w ogłoszeniu jego wyników. Zajęci walką między sobą nie mają na to czasu. Aria, szczególnie na początku, czuje się dość dobrze w szkole, gdyż ma przyjaciółkę od serca. Czerpiąc negatywne wzorce z rodzinnego domu namawia ją jednak do niecnych uczynków jak palenie papierosów, czy kradzież korespondencji ze skrzynek. Relacje z siostrami układają się niezbyt dobrze. Najstarsza Lucrezia po odejściu ojca zamieszkuje razem z nim. Młodsza Donatina jest pupilką matki, mieszka z nią, natomiast Aria traktowana jest jak piłeczka pingpongowa, którą odbijając rodzice przekazują sobie co chwila pod opiekę. Dochodzi do tego, że czasami nie zauważają jej nieobecności i nie zapewniają bezpieczeństwa i dachu nad głową. Dziewczynka przygarnia czarnego kota, którego nazywa Dac i z którym czasem samotnie przemierza nocami ulice Rzymu. To dopiero zapowiedź jej osobistego dramatu i traumy, jakiej przyjdzie jej doświadczyć.

    „Dziewczynka z kotem” to opowieść o smutnym dzieciństwie. Film ma pewne cechy autobiografii reżyserki, jej drugie imię i imię dziewczynki jest takie same, a ona podobnie jak główna bohaterka dorastała w rodzinie artystów.  Nie jest to jednak historia jej samej. Aria czuje się niekochana, odrzucona, niezauważana przez najbliższych i niezrozumiana przez otoczenie. Próbuje na różne sposoby zwrócić na siebie uwagę rodziców. Bez reakcji. Jest tylko obojętność. Czy musi dojść do tragedii, żeby ją zrozumieli? Film zasmuca coraz bardziej wraz z rozwojem zdarzeń. Bohaterka doświadcza kilkakrotnie uczucia straty. To jej dramat. Jako dziecko pragnie tylko być kochana i lubiana. Nie jest jej to dane. Ta historia pozostawia uczucie dyskomfortu i niepokoju, gdyż pokazuje jak „łatwo” przychodzi niektórym ranić dziecko, a nawet złamać jego psychikę.

Ewa Balana



Kategoria: Aktualności | Źródło:  Redakcja Kulturalnie.waw.pl | Cena:  darmowa
Kolportaż:  internet




comments powered by Disqus



redakcja / kontakt | reklama | linki | regulamin i polityka prywatności| korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies
--