„Czerwona apokalipsa” – książka Piotra Szubarczyka


Piotr Szubarczyk „Czerwona apokalipsa. Agresja Związku Sowieckiego na Polskę j jej konsekwencje”, Wydawnictwo AA, Kraków 2014


Piotr Szubarczyk jest historykiem i publicystą. Od lat popularyzuje najnowszą historię Polski. „Czerwona apokalipsa” zrodziła się z publicystycznych doświadczeń autora i ma bardziej taki charakter niż naukowy, choć obfituje w bardzo licznie przytaczane źródła historyczne. Celem tej książki jest przypomnienie i ukazanie najważniejszych wydarzeń z września 1939 r. na wschodzie kraju oraz intensywnej eksterminacji obywateli Polski w sowieckiej zonie okupacyjnej, szczególnie do lata 1942 r., czyli do momentu, gdy gen. Władysław Anders ewakuował wojsko polskie (wraz z tysiącami cywilów) ze Związku Sowieckiego. Książka opowiada o wielu aspektach agresji sowieckiej na Polskę. Przedstawia kulisy wydarzeń ją poprzedzających, zwłaszcza te dotyczące zawarcia paktu Ribbentrop-Mołotow. Następnie opisuje konsekwencje tej zmowy „krwawych bliźniaków” dla Polski i jej obywateli. Hitlerowcy i sowieci współpracowali przy eksterminacji Polaków. Za pierwszego sowieta (lata 1939-1941) miały miejsce szczególnie brutalne prześladowania i mordy na polskiej ludności i polskich jeńcach wojennych. Były to m.in. masowe aresztowania, zbrodnie więzienne, przerażające marsze śmierci, deportacje całych rodzin. Szczególnie  bestialską była zagłada polskich oficerów w Katyniu, zbrodnia przez długie lata ukrywana przez sowietów przed światem. Prawdziwe piekło zgotowali oni ludziom także w łagrach i obozach pracy. Autor ukazuje prawdę historyczną, przez wiele lat ukrywaną i zakłamywaną. Nawet po tylu latach od zakończenia wojny wiele faktów zdumiewa i zadziwia. Książka zawiera liczne świadectwa osób, które przeżyły te straszne czasy. Część z nich była wówczas dziećmi. Wiele polskich dzieci ocalało dzięki misji ich ratowania. Jest to jeden z jaśniejszych rozdziałów tej książki.

 


Autor zwraca w niej uwagę na istotny fakt, iż liczba ofiar sowieckiej „czerwonej apokalipsy” pozostanie nieznana, gdyż niemożliwe jest jej oszacowanie z powodu braku dokumentów, źródeł, które w dużej mierze zniknęły z rosyjskich archiwów. Zauważa również, że 70 lat po zbrodni katyńskiej nie doczekaliśmy się „nowej polityki historycznej” w Rosji, która w pełni zrywałaby z kłamstwami sowieckiej propagandy. Tekst uzupełniają liczne czarno-białe fotografie. Szczególnym rodzajem ilustracji książki są kolorowe zdjęcia 33 płaskorzeźb profesora Stanisława Kulona – pochodzącego z kresów wybitnego rzeźbiarza i wykładowcy warszawskiej ASP. Noszą one wspólny i wymowny tytuł „Świadectwo 1939-1946”. Przedstawiają doświadczenia, jakie były udziałem artysty, który wraz z rodziną był deportowany w głąb Związku Sowieckiego. Rodzina Kulonów cierpiała i wymierała w nieludzkich warunkach pracy niewolniczej w lesie (lesoruby). To świadectwo, podobnie jak inne zawarte w książce, porusza, przeraża, budzi żal i współczucie.


Tekst: Ewa Balana

Foto: materiały prasowe

 

   


Kategoria: Recenzje książek | Źródło:  Redakcja Kulturalnie.waw.pl | Cena:  darmowa
Kolportaż:  internet




comments powered by Disqus



redakcja / kontakt | reklama | linki | regulamin i polityka prywatności| korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies
--