Film Plaże Agnès to autobiograficzny kolaż, w którym reżyserka zabiera widza w podróż po plażach symbolizujących różne etapy w jej życiu. Jest plaża dzieciństwa, beztroska i kolorowa, plaża młodości, pełna wahań i pomysłów na siebie, plaża małżeństwa z  Jacques’em Demy (wielokrotnie nagradzanym reżyserem Parasolek z Cherbourga), plaża twórczej ekspresji i feministycznej pasji. Plaże te to wewnętrzne pejzaże. Najważniejsza z nich jest pełna luster, w których odbijają się wszystkie z dotychczasowych plaż. 
 
Agnès Varda – jest jedną z najważniejszych żyjących reżyserek kina europejskiego. Urodziła się 30 maja 1929 roku w Brukseli. Rodzice nazwali ją Arlette, jednak, gdy miała 18 lat zmieniła sobie imię na Agnès. Od tego momentu zaczyna szukać pomysłu na siebie. Nieśmiała, delikatna dziewczynka ucieka z domu od dotychczasowego życia i naprawia sieci rybackie, pomaga w połowach. Studiuje filozofię, sztuki piękne, ale kończy fotografię. Pracuje, jako fotoreporterka i jako oficjalna fotografka Narodowego Teatru Popularnego. Film pojawia się w jej życiu przez przypadek. Pozwolił jej wyrazić siebie, tworzyć na przekór modom. Nigdy jednak nie porzuciła fotografii. Aparat jest do tej pory ważnym dla niej medium. Widać to w filmie – pojawiają się w nim dziesiątki zdjęć. 
 
Jej debiutem był Le Pointe Courte, który nawiązywał do dzieciństwa spędzonego w rybackiej dzielnicy. Został on nakręcony ze spadku po ojcu. Jest to film bardzo mocno związany z estetyką Nowej Fali.  
Bardzo ważne jest dla niej dokumentowanie rzeczywistości. Nawet filmy fabularne czerpią z dokumentów. Widać to w najsłynniejszym dziele reżyserki Cleo od piątej do siódmej , czas ekranowy jest w nim tożsamy z czasem rzeczywistym. Bohaterka przez cały film oczekuje na wynik badania, które może zmienić jej życie, a widz czeka razem z nią, odczuwając to, co ona: zmęczenie, zniecierpliwienie, nudę. Twórczość Vardy przyczyniła się do rewolucji kina hollywoodzkiego. 
 
Plaże Agnès opowiadają o wszystkim, co reżyserka kocha, jest w tym filmie pokazana jej twórczość, zapał z jakim tworzy, są jej dzieci, przyjaciele, oraz największa miłość jej życia – Jacques Deny, z którym w 1962 roku wzięła ślub. Młodzi artyści zamieszkali w domu z podłużnym tarasem, który jest miejscem magicznym. Nie raz pełnił funkcję planu filmowego, miejsca spotkań z przyjaciółmi, ale także był i jest przestrzenią izolacji, skupienia.  Varda pokazuje dramaty, które i jej nie ominęły – ciężką choroba męża (AIDS) - najtrudniejszy w jej dotychczasowym życiu moment. Cierpienie związane ze świadomość bliskiej śmierci ukochanej osoby pomogła przełamać praca nad uchwyceniem ostatnich chwil jego życia. Tak powstały trzy wspomnieniowe filmy (fabuła Kuba z Nantes oraz dokumenty Świat Jacques’a Demy’ego i Panienki miały 25 lat). 
 
W filmie Agnes Varda jak sama mówi „cofa się w życie niczym plaża w morze”.  Jej filmowa autobiografia jest dowcipna, wzruszająca i barwna. Warto przed wybraniem się na seans zapoznać z sylwetką artystki i twórczością Nowej Fali.


W kinach od 13 marca 2010.


Aleksandra Oniszk

 

 


Zdjęcia oraz możliwość sporządzenia recenzji dzięki uprzejmości Stowarzyszenia Nowe Hoyzonty oraz Kina Muranów


Kategoria: Recenzja filmu | Źródło:  Redakcja Kulturalnie.waw.pl | Cena:  darmowa
Kolportaż:  internet




comments powered by Disqus
Tagi dla tej recenzji:



redakcja / kontakt | reklama | linki | regulamin i polityka prywatności| korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies
--